Во современиот свет, каде што технологијата доминира во секој аспект од нашиот живот, се поставува прашањето дали таа ја разградува нашата способност за емпатија – клучната човечка особина која не поврзува со другите. Истражувањата од последните години укажуваат на загрижувачки тренд: колку повеќе се потпираме на дигитални комуникации, толку повеќе се намалува нашата способност да се ставиме во чевлите на другите.
Психолозите објаснуваат дека емпатијата не е само емоционален одговор, туку и комплексен когнитивен процес кој бара директна интеракција и невербална комуникација. Со растечката употреба на социјалните мрежи и дигиталните платформи, луѓето се изложени на површни и кратки форми на комуникација, што го ограничува длабокото разбирање и почуствување на туѓите емоции.
Истражување спроведено на универзитет во САД покажа дека младите помеѓу 18 и 25 години кои поминуваат повеќе од пет часа дневно на социјални мрежи имаат значително понизок коефициент на емпатија во споредба со своите врсници кои користат помалку дигитални уреди. Ова откритие ги поттикна експертите да предупредат за потенцијалните социјални последици, како што се зголемена изолација, несоодветна комуникација и намалено чувство за заедништво.
Од друга страна, некои технолошки иновативци се обидуваат да создадат алатки кои ќе ја поттикнат емпатијата преку виртуелна реалност и интерактивни апликации. Овие технологии имаат потенцијал да создадат симулации кои овозможуваат луѓето да ги искусат животните ситуации на другите, со што се зголемува разбирањето и сочувството.
Сепак, прашањето останува: дали ќе успееме да најдеме баланс помеѓу дигиталниот напредок и човечката емпатија? Дали технологијата ќе биде мост за подобро разбирање или ќе стане причина за емоционална оддалеченост? Одговорот зависи од нашата свесност и одлуките кои ги правиме како поединци и како општество. Во време кога светот станува се повеќе дигитален, враќањето кон суштинските човечки вредности е поважно од кога било.
