Свети Јаков Персиец се родил во градот Елапа (или Вилат), во побожна христијанска семејна средина и од млади години бил воспитуван во верата. Се оженил со христијанка и живеел во мирна семејна заедница, сè додека неговата судбина не се изменила со подемот на персискиот цар Издигерд. Царот го забележал неговиот ум и способност, го воздигнал на висок дворски чин и го одбрал за еден од своите најблиски благородници.
Почестите и влијанието што ги стекнал на дворот силно го поколебале неговото срце. Во желбата да му се додвори на царот, Јаков почнал да зема учество во паганските ритуали и принесувал жртви пред идолите, што длабоко ги потресло неговите најблиски. Кога неговата мајка и жена дознале дека тој се откажал од верата, со болка и прекор му напишале писмо во кое го предупредиле дека го губи не само патот кон Бога, туку и сопствената душа. Писмото завршувало со повик за покајание и надеж дека ќе се врати на Христовиот пат.
Овие зборови силно го погодиле Јаков. Свесен за тежината на својот грев, тој искрено се покајал и отворено ја исповедал својата вера пред царот, одбивајќи да продолжи со идолопоклонство. Издигерд, разгневен од неговата непокорност, издал сурова заповед: Јаков да биде погубен постепено, со отсекување на делови од телото еден по еден, сè до неговата смрт.
Мачението траело долго и било нечовечки жестоко. Џелатите прво му ги отсекле прстите на рацете, потоа прстите на нозете, и така редум – стапалата, дланките, рацете, рамената. На крајот му ја отсекле и главата. И покрај ужасните страдања, Јаков не престанал да Му благодари на Бога за секој миг на трпение што му било дарувано. Од неговите рани, како што сведочеле присутните, се ширел необичен, благ мирис – како од кипарисово дрво.
Со ова страдалништво, тој го искупил своето претходно отстапништво и со покајано срце се предал на својот Господ. Неговата смрт се сместува околу 400 година. Денес, главата на свети Јаков се чува во Рим, а дел од неговите мошти се наоѓаат во Португалија, каде што овој светител се празнува на 22 мај.
