Источна Африка денес се наоѓа во процес на постепено разделување од остатокот на континентот, а научниците предупредуваат на последиците од оваа појава. Историски гледано, оваа област пред неколку илјади години изгледала сосема поинаку. За време на Африканскиот влажен период, кој траел од пред 9.600 до пред 5.300 години, региони кои сега се суви пустини биле зелени и полни со живот. Овие промени во климата довеле до значителен пад на водостојот на езерата, што ја принудило раната египетска популација да се повлече кон плодовитите обали на Нил.
Научниците, предводени од геологот и физичарот Кристофер Шолц, откриле дека дури и езерата кои сега постојат се значително помали од оние во минатото. Нивното истражување се фокусирало на езерото Туркана во Кенија, кое и покрај своите импресивни димензии, е само бледа сенка на она што било во времето на Африканското влажно период. Како што водата се повлекува, така се забрзуваат и тектоничките процеси, што доведува до длабоки промени во геолошките структури на континентот.
Падот на водостојот не само што создава нови тектонички услови, туку и зголемува вулканска активност во регионот. Како што се намалува притисокот од водата, вулканите во јужниот дел на езерото Туркана стануваат активни, што дополнително го забрзува процесот на разделување. Според Шолц, оваа динамика укажува на тоа дека климатските промени, дури и оние од далечното минато, можат да имаат длабоки и долгорочни последици на структурата на планетата.
Во моментот, Источна Африка се разделува од остатокот на континентот со брзина од околу 0,00000635 километри годишно. Кога ќе се оддалечи доволно од Нубиската плоча, во далечната геолошка иднина, помеѓу нив ќе се формира нов океан. Овие процеси, иако за човечкото око речиси невидливи, покажуваат колку климатските промени можат да влијаат на геолошките структури и да создадат нови географски формации.
