Воздушниот напад врз Венецуела е шеста воена интервенција на Вашингтон во Латинска Америка во последните 75 години. На 3-ти јануари, претседателот Доналд Трамп потврди дека американските сили влегле во резиденцијата на венецуелскиот претседател Николас Мадуро и го извлекле него и првата дама Силија Флорес од земјата по воздух. Венецуела го осуди нападот со ракети од американски хеликоптери на Каракас и други градови, што предизвика смрт и повреди на цивили и војници.
Во последните 75 години, САД имаат реализирано неколку значајни интервенции во Латинска Америка. Првата од нив е инвазијата на Заливот на свињите во Куба. На 15-ти април 1961 година, американски Б-26 авиони бомбардираа кубански бази за да ја уништат Револуционерната воздухопловна сила и да овозможат слетување на бригадата 2506, составена од емигранти и наемници обучени од ЦИА во Гватемала и Никарагва. Следниот ден, командантот Фидел Кастро ја прогласи социјалистичката природа на кубанската револуција, која го доведе до власт во јануари 1959 година.
На 28-ми април 1965 година, претседателот Линдон Б. Џонсон испрати 20,000 маринци во Доминиканската Република за да го потиснат граѓанското незадоволство која избувна по соборувањето на Хуан Бош од војската. Целта на САД беше да се спречи земјата да падне во комунистички раце и да се создаде “втора Куба” во Карибите. Во септември 1966 година, американските трупи ја напуштија земјата, кратко пред одржувањето на претседателските избори.
На 25-ти октомври 1983 година, речиси 2,000 американски маринци, заедно со 300 војници од малите карибски земји, ја нападнаа Гренада за да ја соборат воената влада. Претседателот Роналд Реган ја оправда операцијата “Итна бес” со потребата да се заштитат животите на околу 1,000 американски граѓани на островот.
На 20-ти декември 1989 година, претседателот Џорџ Буш нареди инвазија на Панама со 26,000 војници. Целта на операцијата “Правдата” беше да се распадне локалната војска и да се фати лидерот на Панама, Мануел Антонио Нориега, обвинет за трговија со дрога. Според податоците објавени од Пентагон, над 500 лица загинаа, а хуманитарните институции тврдат дека американските сили убиле до 4,000 панамски цивили.
На 19-ти септември 1994 година, над 23,000 американски војници ја окупираа Хаити за да овозможат транзиција кон демократија и враќање на Жан-Бертран Аристи, првиот претседател избран на демократски избори. По неколку години, во февруари 2004 година, САД повторно испратија маринци во Хаити, овој пат како дел од меѓународната коалиција под одобрение на ОН, по вооруженото востание кое доведе до заминување на Аристи.
Овие интервенции во Латинска Америка не само што ја обележуваат историјата на САД, туку и предизвикуваат контроверзии и дебати за империјализмот и демократските вредности во регионот.
