И по речиси еден век од неговата трагична смрт, Сергеј Есењин останува една од најзначајните и највлијателни фигури во руската поезија. Роден во малото село Константиново во 1895 година, Есенин низ своето дело создаде мост меѓу руската народна традиција и современите текови на литературата, со стихови што одекнуваат со носталгија, љубов и болка.
Познат по својата романтична, а често и бунтовничка природа, Есенин беше поет кој ја чувствуваше Русија длабоко во срцето. Неговите песни за селскиот живот, природата, љубовта и човечката осаменост ја пленија публиката уште од неговите први објавени дела. Сепак, неговиот живот беше исполнет со лични превирања, драматични љубовни врски, вклучувајќи ја и кратката, но бурна врска со американската танчерка Исидора Данкан, и борба со зависности кои на крајот го доведоа до трагичниот крај во 1925 година, на само 30 години.
„Да не те љубев, Русијо моја,
Би го нашол светот полесен.
Но ти си мојата болка и сила,
Моја несреќа и мојот спасен ден.“
Денес, Есенин не е само литературен симбол, туку и културна икона. Неговите стихови се изучуваат во училиштата, се адаптираат во музика и театар, а неговата родна куќа во Константиново е претворена во музеј кој привлекува илјадници посетители годишно. Иако пишуваше во време на големи политички и општествени промени, Есенин остана доследен на својот глас – глас на поетот кој не ја заборави татковината и обичниот човек.
Во чест на 130-годишнината од неговото раѓање и 100-годишнината од неговата смрт, оваа година низ Русија и светот се организираат изложби, поетски читања и академски конференции. За многумина, Есенин е повеќе од поет – тој е сведок на едно време, на една болка, на една љубов која никогаш не престанала да боли.
„Живеев бучно, со душа разголиена,
Пиев, љубев, и пеев без ред.
Но во срцето секогаш остана
Едно село со бела бреза и лед.“
