За убиството на Тодор Хаџи Тефов, во документацијата на Републичкиот секретаријат за внатрешни работи стои изјавата на контрачетникот Божин Ризов од Кавадарци:
„Во 1943 година, во август, тргнавме во потера против партизаните. Кај местото Гравалиница фативме заседа и видовме двајца партизани (тоа беа Петре Туриманцовски и Тодор Хаџи Тефов — з.н.). Почнавме да пукаме. Тие почнаа да бегаат и ние потрчавме пукајќи по нив. Едниот (Тодор Хаџи Тефов — з.н.) падна мртов, а Перо го фативме и му го зедовме револверот, бомбата и рачниот часовник, и го предадовме на полицијата. Јас му газев по главата на Тошо и на кинисување му фрлив на главата од Тошо со ловечка пушка едно чифте. Во полицијата за Перо ни дадоа по 6.000 лева секому, а бевме седум души…“
Постои и друга верзија за убиството на Тодор Хаџи Тефов. Според неа, откако контрачетата од Кавадарци дознала дека на Гравалиница, кај кавадаречките гробишта, се кријат двајца партизани, веднаш тргнала во потера. Кога Тодор почнал да бега, Трифун Јовановски пукал по него, го ранил во ногата и Тодор паднал. Ристо Панаров му се приближил, пукал со чифтето во лицето на ранетиот партизан и го убил. Тогаш дошол Божин Ризов и уште еднаш пукал во веќе мртвиот борец, велејќи:
„Ти ли ќе ја ослободуваш земјава, да ти ја е… мајката!“
Непосредно пред ослободувањето на Скопје, Трифун Јовановски во хотелот „Македонија“ на некој непознат скопјанец му го продал револверот и бомбата земени од Перо Туриманцовски за 3.000 лева.
Токму поради ваквиот однос спрема сè што е напредно и поврзано со Народноослободителното движење, веднаш по ослободувањето одлуките на судиите беа бескомпромисни.
Воениот суд на Штипската област, во состав: Гојчо Стефковски, мајорот Кирил Михајловски — Груица и Доне Чавдаров, на 9 и 10 февруари 1945 година ги осуди на најстрога казна Горѓи Зафиров — Хаџи Митров („Гевгелиски“) од Гевгелија, Георги Христов Чалков од Гевгелија, Владо Маџаров од село Стојаково и Илија Југов од Гевгелија. Хаџи Митров, Чалков и Маџаров беа осудени на смрт со бесење, а Југов на смрт со стрелање.
На 29 април 1945 година, Советот при Командата на велешкото подрачје, во состав: Горѓи Темелковски (претседател), Борис Таневски и Стеван Малиновски (членови), ги осуди контрачетниците од контрачетата на Атанас Калчев — Горѓи Димитров, Нако Георгиев, Блажо Бојовски, Јанко Шопов, Ристо Данаилов, Панчо Ставрев, Трипун Лазов, Божин Ризов, Милан Атанасов и Георги Иванов — на смрт со стрелање.
Вишиот воен суд при Генералштабот на Југословенската армија на 25 јуни 1945 година овие смртни пресуди ги намали на временски казни од 10 до 20 години затвор.
Извадок од „Судењата како последен пораз“ од Јован Павловски, Центар за информирање и издавачка дејност „Полог“ – Тетово, 1966 година.
