Иако за најголем дел од светот Новата година започнува на 1 јануари и се одбележува со огномети и прослави, постојат земји и заедници каде овој датум нема посебно значење или воопшто не се прославува. Причините се најчесто верски, културни или поврзани со користење на поинаков календар.
Во Саудиска Арабија, како и во дел од другите строго исламски земји, 1 јануари не е официјален празник. Таму се користи исламскиот лунарен календар, а Нова година се одбележува со почетокот на новата хиџриска година. Јавни прослави, огномети и забави за 1 јануари се ограничени или целосно отсутни, а во минатото дури биле и законски забранети.
Слична ситуација постои и во Авганистан, каде традиционалната Нова година е Навруз, кој се слави во март и е поврзан со пролетната рамноденица. Иако 1 јануари формално постои во календарот, тој нема културно или празнично значење за населението.
Во Иран, Таџикистан и делови од Централна Азија, главната Нова година исто така е Навруз. Прославата на 1 јануари е присутна само во ограничен обем, најчесто во урбани средини или меѓу помладата популација, но не претставува официјален државен празник.
Во Израел, државата користи и граѓански и верски календар. Еврејската Нова година, Рош Хашана, се одбележува наесен, според хебрејскиот календар. Додека 1 јануари се признава како дел од меѓународниот календар, тој не е централен празник за еврејската заедница.
Во некои земји од Источна Азија, како Кина, Виетнам и Кореја, најзначајната Нова година е Лунарната Нова година, која паѓа во јануари или февруари. Иако 1 јануари во овие земји често е неработен ден, вистинската празнична атмосфера е резервирана за лунарната прослава.
Експертите посочуваат дека непостоењето на универзална Нова година не значи отсуство на празнување, туку различен културен пристап кон времето и почетоците. Заедничко за сите култури е желбата новиот циклус да донесе среќа, здравје и благосостојба – без разлика кога започнува.
