На денешен ден, пред три децении, заврши една од најдолгите и најтешките опсади во современата историја. Опсадата на Сараево, која траеше неверојатни 44 месеци, од 5 април 1992 до 29 февруари 1996, остави зад себе повеќе од 11.000 загинати и стотици илјади луѓе кои беа сведоци на ужасите на војната.
Градот беше под постојан напад од страна на армијата на Република Српска, со просечно 329 гранати испалени дневно. Оваа интензивна артилериска огнена моќ доведе до значајно уништување на инфраструктурата и животот на граѓаните, кои беа одсечени од надворешниот свет. Без струја, вода и греење, жителите на Сараево се соочуваа со секојдневна смртна закана од снайперисти.
Во текот на опсадата, единствената врска со светот беше тунелот на спасот, долг околу 800 метри, кој беше ископан под аеродромот. Овој тунел не само што овозможуваше пристап до основни потреби како храна и лекови, туку и служеше за евакуација на ранетите.
Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија (МКСЈ) подоцна утврди дека во Сараево се водела долготрајна кампања на терор против цивилите. Многу од жртвите беа убиени додека чекаа во редови за вода или храна, а судовите потврдија дека во градот не постоеше безбедно место.
Во пресудите на судот, командантите на војската на Република Српска, како што се Станиcлав Галиќ и Драгомир Милошевиќ, добија доживотни затвори за своите злосторства, вклучувајќи ја и опсадата на Сараево. Овие настани остануваат длабоко врежани во меморијата на народот и служат како потсетник на ужасите на војната и потребата за мир и помирување.
