Не е само спомен од минатото, ниту убаво сеќавање што еднаш годишно го оживуваме. Божик е светла рана што се отвори во историјата на светот и никогаш не се затвори. Вчера – во Витлеем, во сиромашна пештера, каде што „Небото и земјата се соединија“. Денес – во срцата што се смрзнаа од умор, осаменост и разочараност, но сè уште жедуваат за светлина.Светот се промени, но човековата болка остана иста. Истата жед за љубов, истиот страв од исчезнување, истото тивко и болно прашање што се раѓа во длабочината на срцето: има ли смисла да продолжам понатаму?
Големата трагедија на нашето време е внатрешното распарчување на човекот. Секој останува сам со својата болка што не знае да ја изговори, со гневот што го потиснува, со љубовта од која се плаши. Во таков свет постои опасност Божик да стане само кратка пауза во потрошувачката, а не вистинско раѓање на нов живот – „раѓање од висина“.
Христос рече: „Јас сум Светлината на светот“.
Не рече дека темнината ќе исчезне. Не вети лесен пат. Вети дека нема да нè остави сами. Вети дека ќе биде со нас „во сите денови“.
Современиот човек, пак, често бара решенија без личен однос, утеха без покајание, радост без крст. И затоа, и покрај сè, останува празен.
Христос не дојде да ја укине болката. Дојде да ја преобрази. Раѓањето не ја поништува пештерата – ја осветлува. Не ја отстранува ноќта – ја прободува со светлина што „во темнината свети, и темнината не ја опфати“.
Во личните порази, во скршените надежи, во напуштеноста и разочараноста, човекот лесно помислува дека Бог го оставил. А токму таму, во тие напукнати и болни места, тивко се раѓа Христос. Не во уреденото и сигурното, туку во ранетото. Не кај силните и самодоволните, туку кај уморните и натоварените.
Надежта не е едноставен оптимизам. Таа е доверба. Доверба дека Бог дејствува и тогаш кога ние не Го гледаме. Дека животот не завршува со разводот, со осаменоста, со конфликтот. Дека ништо не е залудно кога ќе го положиме во Неговите раце и ќе Му го довериме својот пад.
На местата на длабока тишина, каде што карпата станува дом, а молчењето молитва, човекот нема каде да се сокрие. Таму лажниот образ паѓа. Затоа зборот роден во тишина има тежина. Тој не е мислење, туку сведоштво излеано од животот.
Во таа тишина човекот полека разбира дека вистината на животот не е бегство од Бога, туку борба со Него. Не одбивање, туку средба. Не избегнување на болката, туку минување низ неа со надеж и со трпение.
Светлината на Раѓањето не останува мисла или симбол. Во Црквата таа станува живот. Преку светите Тајни човекот повторно се раѓа – не на зборови, туку во самото свое битие. Таму учи да простува, да поднесува, повторно да сака. Не совршено, но вистински и со надеж.
Црквата не е место за безгрешните. Таа е дом за ранетите. И Божик е најсилниот доказ за тоа: Бог не се засрами од нашата сиромаштија. Ја направи место на Своето присуство и ја освети со Својата близина.
Светот не се менува со слогани и пароли. Се менува кога се менува човекот. Кога ќе престане да обвинува и ќе започне да се кае. Кога наместо да се затвора, ќе се отвори. Кога наместо да се лади, ќе се затопли од љубовта што „не го бара своето“.
Ако се запали макар мало светло во срцето на човекот, таа светлина тивко се пренесува и на други.
Тоа е чудото на Божик. Не само тоа што Бог се роди тогаш.
Туку тоа што може да се роди и денес.
Во тебе.
И можеби токму тоа е најпотресната порака за светот во кој живееме: колку и да се смрзнал, Светлината не згасна. Таа трпеливо стои на вратата и чука.
