Православната црква денес го слави Преподобниот Онуфрије Велики, светиот подвижник чие животно дело било полно со изведени подвизи во постигање на совршенство во пусницата.
Онуфрије живеел цели шездесет години во пусницата, кога го посетил монахот Пафнутиј. Неговата коса и брада биле толку долги што допирале до земјата, а неговото тело било обраснато со долга коса поради долготрајната голотија. Неговиот изглед бил светол, возвишен и страшен, со влакна бели како снег.
Кога Пафнутиј го сретнал, Онуфрије го поздравил по име и му раскажал за својот живот во пусницата. Тој истакнал дека долго време се хранел само со земја, која ретко можел да ја најде во пусницата. Но, откако издржал големи искушенија од демоните и кога неговото срце било целосно укрепено во љубовта кон Бог, ангел Божји му носел леб за храна.
Како што било предвидено од Божјиот промисел, покрај неговата ќелија израснала палма која давала урми, а се отворил и извор на жива вода. Онуфрије често велел: „Јас се хранам и пијам со сладостта на Божјите зборови.“ На прашањето на Пафнутиј како се причестува, Онуфрије одговорил дека ангел Божји секоја сабота му носи причест и го причестува.
Следниот ден, Онуфрије ја предвидел својата смрт. Коленичејќи, се помолил и го предал својот дух на Бога. Во тоа време, Пафнутиј видел небесна светлина која го осветлила телото на упокоениот светец и слушал ангелско пеење.
По сѐчестото погребување на Онуфриј, Пафнутиј се вратил во својот манастир, каде што како жив сведок раскажувал за чудесниот живот на овој Божји човек и големината на Божјиот промисел за оние кои се целосно предадени на служба на Бог. Онуфрије починал во 400. година.
