Европа значително ја намали својата зависност од руската енергија, но и понатаму милијарди евра се преливаат во Русија секоја година. Со новите построги забрани, многу земји-членки на Европската унија (ЕУ) ги диверзифицираа своите енергетски извори, но некои сè уште зависат од руските цевководи и течниот природен гас (LNG). Според податоците на „Европската њузрум“, платформа за соработка помеѓу 23 европски новински агенции, во првата половина на 2025-та година, ЕУ увезла руски LNG во вредност од околу 4,48 милијарди евра, што е зголемување во однос на 3,47 милијарди евра во истиот период минатата година.
По воената инвазија на Украина во февруари 2022 година, блокот работи на намалување на својата енергетска зависност од Русија, со цел да ја ограничи способноста на Москва да ја финансира војната. За разлика од нафтата и јагленот, ЕУ не воведе целосна забрана за гас, поради зависноста на некои земји-членки. И покрај тоа, Европската комисија планира постепено да го прекине увозот на руски гас и нафта до 2028-ма година, со нови договори забранети од 1-ви јануари 2026-та година.
Унгарија и Словачка, на пример, значително се потпираат на рускиот увоз. Иако значителен напредок е постигнат во намалувањето на увозот на руска нафта, овие две земји сè уште увезуваат големи количини. Чешка, пак, успеа да ја прекине зависноста од руска нафта, но Унгарија и Словачка не покажуваат интерес за слични мерки. Нападите на Украина врз гасоводот Дружба ја истакнаа нивната зависност и нестабилноста на снабдувањето.
Во Источна Европа, Бугарија продолжува да дозволува транзит на руски гас преку гасоводот Балкански тек, иако сама престана да увезува руски гас во април 2022 година. Франција, Шпанија и Белгија, пак, учествуваат со 85 проценти во увозот на руски LNG во Европа, додека другите земји, како Италија и Словенија, значително ја намалија својата зависност од рускиот гас.
Со целосно запирање на увозот на енергија од Русија планирано за 2028-ма година, ЕУ се соочува со предизвикот на балансирање на безбедноста на снабдувањето, стабилноста на пазарот и политичкиот консензус, додека продолжува да ги диверзифицира своите извори и инфраструктура.
