На денешен ден пред точно 112 години, на 10 август 1913 година, во романската престолнина Букурешт беше потпишан мировниот договор што ќе остави длабока историска рана врз македонскиот народ – Букурешкиот договор. Со него заврши Втората балканска војна, но започна една од најголемите територијални и национални неправди во историјата на Балканот – поделбата на Македонија.
Договорот беше склучен помеѓу Србија, Црна Гора, Грција и Романија од една страна и Бугарија од друга. Притисната од повеќе фронтови – српско-грчкиот од запад, романскиот од север и отоманскиот од исток – Бугарија беше приморана да прифати услови кои засекогаш ќе го променат лицето на регионот.
Македонија, тогаш централен дел од Балканот со територија од над 67.000 квадратни километри, беше брутално распарчена. Грција го доби Егејскиот дел со површина од 34.356 км², Србија го окупираше Вардарскиот дел со 25.342 км², Бугарија го презеде Пиринскиот дел со 6.798 км², а Албанија доби 1.115 км² во западниот дел, вклучително и дел од брегот на Охридското Езеро.
Оваа поделба, извршена без волјата и без учество на македонскиот народ, претставува класичен пример на геополитичка трговија со туѓи земји и судбини. Границите беа исцртани по коти, висови и реки, без да се води сметка за етничката и историската реалност.
Границата меѓу Србија и Бугарија, Србија и Грција, како и Бугарија и Грција, детално беше определена со географски референци, а последиците од оваа „техничка“ поделба ќе ги почувствуваа генерации Македонци: со забранет јазик, негиран идентитет, принудна асимилација, депортации и репресија.
Букурешкиот договор во македонската историска свест останува симбол на неправда, на меѓународно молчење и на страдање без глас. Тоа е ден што нè потсетува дека слободата, името и правото да се биде свој на своето, не се подарок – туку долгогодишна, болна и упорна борба.
Во времето кога интеграцијата, помирувањето и заедничкото европско семејство се современи теми, Македонија и понатаму живее со последиците од овој договор. За многумина, 10 август не е само историски датум, туку ден на тивка жалост, но и ден на потсетување – дека правдата можеби доцни, но не смее да биде заборавена.
