И кога ќе престанеш да ги бараш – уште се таму. Само на друг начин.
Сите имаме некој што веќе не е дел од нашиот секојдневен живот. Некој што заминал – по избор, по нужност, или без објаснување.
Ама некои луѓе не си заминуваат целосно.
Тие остануваат… во песна, во улица, во тивка мисла пред спиење.
Нивното отсуство станува нова форма на присуство
- Ја гледаш нивната омилена серија – се насмевнуваш.
- Поминуваш покрај кафулето каде седевте – те стега во градите.
- Не ги спомнуваш – но секој збор што го избегнуваш е поради нив.
Тие веќе не се дел од твојот живот. Но се дел од твојата внатрешност.
Не станува збор за носталгија – туку за врежаност
Понекогаш не боли што некој заминал. Боли што твојата душа сè уште не го пушта.
Затоа што:
- не беше завршено
- не беше разјаснето
- беше премногу значајно за да се заборави
Што велат оние што го почувствувале истото:
️ „Секогаш кога ќе видам некој со неговото име, нешто во мене се затресува.“
️ „Не го мислам секој ден – ама кога ќе го сонувам, ми треба цел ден да се соберам.“
️ „Тој не е веќе дел од мојот живот, ама е дел од тоа кој сум.“
И не мора сите да се вратат
Некои луѓе не се создадени да останат физички. Тие доаѓаат:
- да те научат нешто
- да те променат
- да те скршат – за да се составиш подобро
… и потоа исчезнуваат.
Но нивната сенка останува како молк што зборува.
✅ Некои приказни немаат крај – само ехо
И не е слабост што сè уште ги чувствуваш.
Тоа значи дека си љубел длабоко.
Иако тие си заминале, емоциите знаат пат назад.
Тие не си отишле. Само научиле да бидат тивки.
Во тебе.
Засекогаш.
