Во април 1948 година, во сенката на распадот на британскиот мандат над Палестина и сè поизвесното создавање на државата Израел, се одигра еден од клучните настани што ќе го одбележат почетокот на долготрајниот конфликт на Блискиот Исток – падот на Хаифа.
Хаифа, тогаш еден од најважните пристанишни градови во регионот, беше место каде со децении живееја заедно Евреи и Арапи. Градот имаше стратешко значење – не само поради пристаништето, туку и поради железничките и нафтените врски што го поврзуваа со остатокот од регионот. Токму затоа, контролата над Хаифа значеше многу повеќе од локална победа.
Во текот на април 1948 година, еврејските сили, предводени од Хагана, започнаа офанзива со цел да го преземат градот пред повлекувањето на британските сили. Операцијата беше брза, координирана и решителна. Во услови на растечки хаос и неизвесност, арапските сили се најдоа во незавидна позиција, без јасна стратегија и координација.
Битката траеше кратко, но последиците беа огромни.
За само неколку дена, Хаифа премина под контрола на еврејските сили. Но најдраматичниот дел од приказната беше масовното иселување на арапското население. Илјадници луѓе во паника ги напуштаа своите домови, надевајќи се дека заминувањето ќе биде привремено. Многумина никогаш не се вратија.
Овој егзодус стана дел од поширокиот феномен што Палестинците го нарекуваат „Накба“ – катастрофата, односно раселувањето на стотици илјади луѓе во текот на војната во 1948 година.
Падот на Хаифа беше пресвртна точка. Тој не само што ја зацврсти позицијата на еврејските сили пред прогласувањето на Израел, туку и го смени демографскиот и политичкиот лик на градот засекогаш.
