„Во Скопје денес не се поставува прашањето дали нешто лошо ќе се случи – туку кога.“
Секој што живее во Скопје знае дека безбедноста одамна е илузија. Градот кој некогаш беше симбол на младост, култура и живот, денес е претворен во хаотична урбана зона во која ризикот демне на секој агол. Во Скопје, пешачењето е авантура со непредвидлив крај. Возачите минуваат на црвено, моторите возат меѓу луѓе, а трките по булеварите се вечерна рутина. Нема недела без сообраќајна несреќа, нема месец без загинат пешак. Светлото на семафорот не гарантира ништо – освен неизвесност. Тротоарите се паркинзи, пешачките премини се замислена линија, а сообраќајната култура е избришана со истата леснотија со која се избришани и казните за прекршоци.
Безбедноста во домовите е привид. Расте бројот на кражби, грабежи и оштетувања на возила. Продавници се ограбуваат сред бел ден, автомобили се оштетуваат од чиста досада, а луѓето повеќе не се чувствуваат сигурни дури ни во сопствените дворови. Кога ќе се јавиш во полиција, најчесто слушаш: „Ќе испратиме патрола.“ Но патролата обично доаѓа по злосторството – не пред него.
Дури и кога ќе се скриеш дома, воздухот те наоѓа. Скопје е меѓу најзагадените градови во Европа, во Светот. Смогот не прави разлика меѓу возрасен и дете, меѓу богат и сиромашен. Белите дробови стареат предвреме, а маските станаа зимска мода – не за стил, туку за опстанок. Загадувањето не е само бројка на апликација – тоа е тивка пресуда за иднината на градот.
Скопје денес не е град на можности, туку град на ризици. Да излезеш од дома е тест на среќа – дали ќе преживееш сообраќај, кражба, загадување или нешто четврто. Институциите молчат, политичарите се препукуваат, а граѓаните живеат во постојан страв.
Ние не бараме многу. Бараме право на живот без ризик. Право да поминеме улица без да се молиме, да дишеме без да се труеме, да заспиеме без да слушаме аларм на соседот кој го ограбиле.
Скопје може да биде повторно град на луѓето – но само ако луѓето конечно го побараат назад.
