Во малото село Пон де Бар на југот на Франција, околу триесетина соседи години наназад споделуваат еден автомобил. Клучевите од стариот Citroen се чуваат во локалната продавница и се достапни за сите жители. Оваа едноставна идеја помогнала во решавањето на проблемите со превозот и ја зајакнала локалната поврзаност.
Ограничените автобуски линии, големите растојанија до работните места и продавниците, како и високите трошоци за одржување на автомобилите, се вообичаени проблеми во многу европски села. Сепак, едно село пронашло решение базирано на соработка и доверба, без потреба од скапи инвестиции. Околу 30 жители споделуваат времено возило Citroen ZX како локален превоз. Идејата произлегла од набљудувањето дека повеќето приватни автомобили стојат неискористени со денови. Заедничкото возило стана одговор на многу ограничениот пристап до јавниот превоз во овој дел од регионот.
Клучевите се чуваат во локалниот киоск. Автомобилот се користи за секојдневни задачи, како што се одите на работа, на лекар или во блиските градови. Секој корисник бележи бројот на поминати километри и трошоците за гориво во дневник на возењето, што осигурува транспарентност и избегнува несогласувања. Клучевите на автомобилот се чуваат во локалната продавница, која е отворена секој ден од 7 до 22 часот. Ова осигурува дека сите знаат каде да ги најдат и дека предавањето на возилото е брзо и едноставно. Ова решение се покажало поефикасно од комплицираните распоредите. Израчунале дека секој километар, кога ги делат трошоците, чини околу 25 центи, односно 30 динара!
За дополнителна организација се користи групна чет апликација, која олеснува закажување на термини. Автомобилот годишно поминува околу десет илјади километри, а жителите го користат речиси секојдневно. Ефикасното функционирање на системот зависи од почитувањето на заедничките правила. Временски, оваа иницијатива прераснала во важна општествена улога. Жителите почесто се среќаваат и воспоставуваат односи со луѓето кои порано ги познавале само од гледање. Секојдневните потреби станале прилика за поврзување. Автомобилот менува сопственици дури и неколку пати дневно, поттикнувајќи спонтани разговори. Во мала заедница, овој ефект е значаен и ја зајакнува чувството на заедништво.
Идејата не застанала на едно село. Решението од Пон де Бар стана инспирација за околните места, каде што се спроведуваат слични иницијативи. Во соседните градови, десетици возачи веќе користат неколку заеднички возила, а некои дури споделуваат и приватни автомобили. Сличен пример доаѓа од малото село Лора на северот на Хесен во Германија, кое стана модел на одржлива мобилност. Наместо секој жител да поседува свое возило, исто така тридесетина жители споделуваат еден автомобил, намалувајќи ги трошоците и влијанието на животната средина.
Предноста на заедничкиот автомобил не е само во заштедата на пари. Жителите штедат на купување, регистрација, осигурување и одржување. Исто така, намален е бројот на автомобили, што значи помалку гужви и проблеми со паркирање. Помалку возила на патиштата значи и помалку емисии на штетни гасови. Жителите кои не можеле да си дозволат автомобил сега имаат полесен пристап до превоз. Овие примери покажуваат дека иницијативите на локално ниво можат ефикасно да решат локални проблеми. Во региони со ограничен пристап до јавни услуги, споделувањето ресурси станува одржлива алтернатива на традиционалните решенија.
