Современиот начин на живот, кој вклучува брза храна, стрес, недостаток на сон и физичка активност, често доведува до нарушувања за кои се зборуваше многу малку. Едно од тие нарушувања е инсулинската резистенција, состојба која се развива тивко и незабележливо, а може да биде предизвикувач на дијабетес тип 2, дебелина, хормонални дисбаланси и многу други здравствени проблеми.
Препознавањето на раните знаци на инсулинска резистенција е клучно за навремена реакција и промена на навиките. Но, што всушност е инсулинска резистенција? Инсулинот е хормон кој помага на глюкозата да премине од крвта во клетките, каде што се користи како извор на енергија. Кога телото станува отпорно на инсулин, глюкозата останува во крвта, а панкреасот произведува сè повеќе инсулин за да ја надокнади слабата реакција. Со текот на времето, ова може да доведе до сериозни метаболички нарушувања.
Меѓу првите знаци на инсулинска резистенција кои не треба да се игнорираат е постојаната желба за слатки и јаглехидрати. Телото се обидува да добие брза енергија, бидејќи клетките не ја користат глюкозата ефикасно. Многу луѓе забележуваат и ненадеен замор или поспаност по оброк, особено по оние богати со шеќер или тесто. Друг чест знак е необјасниво зголемување на телесната тежина, особено во пределот на стомакот, иако исхраната не е драстично променета.
Инсулинската резистенција поттикнува складирање на маснотии, па масното ткиво се акумулира околу струкот. Код жените, може да се јави и нередовен менструален циклус, зголемена малjavост или акни, бидејќи хормонскиот дисбаланс влијае на нивото на андрогени. Мажите, пак, можат да забележат намален ниво на енергија и концентрација. Темни мрли на кожата, најчесто на вратот, пазувите или препоните, исто така, се предупредување – тоа е состојба позната како акантоза нигриканс, која е поврзана со повишеното ниво на инсулин во крвта.
Како да реагирате навреме? Добрата вест е дека инсулинската резистенција може да се контролира – па дури и да се преокрене – со промени во начинот на живот. Основата е избалансирана исхрана, богата со зеленчук, интегрални житарки, протеини и здрави масти, со избегнување на индустриски шеќер и рафинирани јаглехидрати. Редовната физичка активност, дури и брза шетња од 30 минути дневно, помага клетките да станат поосетливи на инсулин. Не помалку важно е намалувањето на стресот и квалитетниот сон, кои го стабилизираат хормоните и нивото на шеќер во крвта.
Ако имате сомневања за инсулинска резистенција, задолжително обратете се на лекар кој ќе препорача тестови (глюкоза, инсулин, HOMA индекс). Раното откривање значи и поголема шанса да спречите посериозни последици – бидејќи кога ќе ги разберете сигналите што вашето тело ги испраќа, можете да му помогнете да ја врати рамнотежата.
