Фејсбук објава на Јасмина Алешковиќ, сестра на Јане Ченто.
Ќе ги спомне ли некој? По осум години темни ѕидови, денес зачекори деветтата. Девет години без утро што мириса на слобода. Девет години со исто прашање: До кога? Ќе ги спомнете ли по име? Или ќе останат бројки во туѓи говори, сенки во статистика, тишина што никој не сака да ја слушне. Ќе им речете ли „не требаше така“ додека ги трошат животите зад решетки, додека неправдата им станала судбина, додека мајките им стареат со фотографии во рацете, а децата растат со празни столчиња? А вие? Ќе си бидете ли мирни? Со свеќа во рака на помен оваа година двапати тие што ја чекаа слободата не ја дочекаа! Со спуштени погледи и совест што се теши со тишина? Денот е тој. Годината што тече е деветта. Истата неправда. Истата болка. Истото чекање. Уште ли ќе чекаме до конечна слобода за уставобранителите? Уште ли ќе палиме свеќи наместо да се радуваме за конечна слобода!? Уште ли тие ќе ја сонуваат слободата додека ние ја живееме без да ја браниме? До кога? До кој гроб? До која генерација што ќе учи за нив како за „случај што поминал“, додека тие никогаш не поминале? Ова не е само нивна битка. Ова е огледало за сите нас. И прашањето стои, голо и тешко: Колку вреди слободата, ако толку лесно ја оставаме туѓа?
