Кога ќе исчезнеш од мрежите, луѓето ќе се прашаат каде си. А ти конечно ќе се најдеш.
Секој ден објавуваше сториња. Секое утро, кафе со цитат. Секоја вечер – нов селфи филтер. Постојано онлајн.
Сè додека еден ден – не избриша сè.
Нема повеќе Инста, нема „лајкови“, нема објаснувања. Само тишина.
И тогаш започна вистинскиот живот. Не оној „за приказ“, туку оној што се чувствува.
„Онлајн живеев за туѓи очи – офлајн почнав да гледам со свои“
Марија (31) вели:
„Се будев со телефонот, заспивав со коментари. Се споредував со сите. Живеев за да изгледа убаво. А се чувствував – празно.“
„Кога го избришав Инстаграм, плачев. Како да изгубив дел од себе. А вистината е – се вратив кај себе.“
Што се случува кога ќе исчезнеш од дигиталниот свет?
Луѓето ќе престанат да те гледаат
Ти ќе почнеш да се гледаш
Почнуваш да слушаш музика без да ја снимаш
️ Јадеш без да фотографираш
Патуваш без да „покажеш“
Разговорите стануваат вистински – без шема и алгоритам
Луѓето ќе се зачудат – а некои ќе се налутат
️ „Што ти се случи?“
️ „Зошто си толку тивка?“
️ „Депресивна ли си?“
️ „Барем кажи нешто…“
Но тишината не е криза – таа е лек.
Не должиш објаснување кога се лекуваш од бучавата на светот.
❤️ Што научи откако избриша сè?
✔️ Дека не мораш да постоиш за публиката за да постоиш навистина
✔️ Дека не мора секој момент да биде снимен за да биде вреден
✔️ Дека најдобрите муабети се офлајн
✔️ Дека она што не го покажуваш – не е изгубено. Тоа е посвето.
✅ Понекогаш треба да исчезнеш – за конечно да се појавиш
Не мора секој да знае каде си.
Не мора никој да знае што правиш.
Доволно е ТИ да знаеш дека си тука – и дека е убаво.
