Уште од претходната вечер знаев – ова нема да биде ноќ за спиење. Не поради вознемиреност, туку поради некакво чувство, тивко, гнилежно, што полека се шири во градите како магла низ долина. Игра со мене топло-ладно. Ме брка па ме бара… кога има потреба. Но во ниту еден момент не ја одбив. Секогаш кога бараше останував кај неа. Скоро секогаш.
Она и синот заспаа први. Јас легнав до нив, обидувајќи се да ги смирувам мислите, да ја пригушам таа внатрешна немирност. Но сонот не доаѓаше.
Во текот на ноќта, неколку пати стануваше – повраќаше. Околу 1:30 ѝ направив чај од камилица. Седев покрај неа додека полека се смируваше, а потоа повторно легна да спие. Синот, мирен и тивок, веќе втора вечер немаше температура. Дишењето му беше рамномерно, нежно – како шепот на небото.
Заспав дури околу 3 часот.
А само час подоцна, нежен допир ме разбуди.
Нечии мали прсти ми го допираа носот. Ги отворив очите и тој беше таму – буден, светол, со насмевка што ја осветлуваше целата соба во ноќта.
Се насмеав и јас. Му го бакнав носето.
Се исправи, па седнавме на подот, таму, во средината на дневна соба, и почнавме да создаваме свет од шарените играчки. Почнавме да ги редиме коцките – по боја. Синот секоја ја местеше со неверојатна прецизност.
Ми подаде сина, јас ја ставив на друго место – тој ми ја врати, со поглед што кажуваше „Не таму, тато.“
Се насмеав.
Толку мал, а толку јасен.
Му направив појадок – пасирана банана со бисквити и пире од праска. Го нахранив и продолживме да се играме. Тој – во својот мал свет, полн со фигури и замислени приказни. Јас – во светот што го чував со сета сила.
Околу 5:30 се разбуди и мајка му.
„Како си?“ – ја прашав загрижено.
„Добро сум. Изгледа ми помина мачнината,“ одговори.
Но веднаш потоа – ненадејна промена. Гласот ѝ се заостри, лицето ѝ се промени.
„Гледај се! Погледни се каков си! Слаб, без коса! На што личиш? Имаш мал пенис, немаш мускули!“ – зборови што ме пресекоа како жилет по кожа. И сето тоа во 5:30 наутро. Без причина. Без повод.
Стоев збунет, затечен, скршен. Само вчера цела вечер бев покрај неа. Ја носев на лекар. И купував лекови, и нејзе и на синот. И ова беше благодарноста нејзина за сето тоа?
„Те молам, смири се… Зошто ова?“ – прошепотив, повеќе како обид да ја разберам, отколку да ја смирам.
Но таа сè повеќе се распламтуваше. Почна да вика, да бара да ја напуштам куќата.
Ја отвори вратата и без збор ми го фрли ранецот надвор. Се сврте и ми викна нешто што не ја разбрав и покрај повишениот тон.
Александар стоеше и гледаше. Исплашен.
Само го гушнав. Толку силно, како да можам преку прегратка да го заштитам од сè.
И заминав.
Се симнав по скалите, тивко, без збор, како крадец што бега од местото каде што оставил сè свое.
Влегов во колата. Немав друг избор. Во 6:00 наутро го започнав патот назад – кон Скопје.
Во 8:00 веќе бев дома. Празен. Уморен. Два часа патување и обидување да си дадам одговор на нејзиното однесување.
Целиот ден го поминав дома, во тишина, како заробен во сопствени мисли.
Зошто? Зошто сето ова?
Што добива од ова? Што сака да постигне?
Мислите не поминуваа, иако денот минуваше.
Беше темно кога заспав. Околу 19 часот.
Не се сеќавам ни како легнав. Само знам дека заспав со една мисла:
„Не требаше вака.“
