Стан со површина од 64,4 метри квадратни, во постара зграда со доградба. Се наоѓа во Карпош 2, со ориентација север-југ и со цена од… 124 илјади евра.
Уште еден од многуте огласи кој ја прикажува чудната состојба на пазарот на недвижности. Станови во згради стари 50 години се продаваат по 2 илјади евра од квадрат.
Она што до пред неколку години ќе звучеше како лоша шега, денес е новата нормалност. Во населби изградени во 70-тите години од минатиот век, станови без лифт, со стара инсталација и фасада што одамна не видела енергетска санација, достигнуваат цени споредливи со новоградби во елитни европски квартови.
Пазарот, наместо да биде коректив на реалната вредност, се претвори во огледало на колективна несигурност и шпекулација. Секој нов оглас поставува нов „стандард“, без оглед на состојбата на објектот, инфраструктурата или квалитетот на живеење. Цената станува апстрактна категорија – одвоена од логиката, а врзана исклучиво за перцепцијата дека „утре ќе биде уште поскапо“.
Во меѓувреме, просечните примања остануваат далеку зад квадратот кој упорно расте. Младите семејства се туркаат кон кредити со децениска обврска за недвижности кои одамна ја поминале половината од својот животен век. Наместо инвестиција во квалитет, тие често купуваат компромис – во простор, во функционалност, во сигурност.
Економистите предупредуваат дека ваквата динамика создава балон, но на терен, огласите продолжуваат да никнуваат со истиот тон: „итно“, „ретка понуда“, „одлична локација“. Баналноста лежи токму во повторувањето – во тоа што 124 илјади евра за 64 квадрати во стара зграда веќе никого не шокира.
Прашањето што останува е дали пазарот навистина ја рефлектира реалната вредност на недвижностите или станува збор за психолошка трка во која стравот од пропуштена можност е посилен од здравиот разум.
Додека одговорот се бара, огласите остануваат исти. Квадратите сè поскапи. А нормалноста – сè понеобична.
