Не те напуштив, сине.
Само… твојот дом повеќе не е и мој.
Не беше тоа моја одлука. Ниту пак твоја.
Понекогаш, љубовта помеѓу возрасните се распаѓа. Без предупредување, без логика, понекогаш дури и без зборови. Но најсилно, најболно – тоа го чувствуваат децата. Тие се оние кои го носат товарот на туѓите одлуки, иако не се виновни за ништо.
Се сеќавам на твојот поглед оној прв ден кога си заминав. Начинот на кој ме гледаше низ прозорецот, со тивка надеж дека ќе се вратам.
А јас… се распаѓав однатре. Секој дел од мене врескаше да останам, но реалноста беше посилна од мојата желба.
Сега, живеам за секој миг со тебе. За секој твој чекор што трча во мојата прегратка. За секоја насмевка што ми кажува дека сè уште сум дел од твојот свет.
Кога те враќам кај мајка ти, чувствувам како дел од мене останува со тебе. Недостижен. Болно далечен.
Но запомни:
Не те напуштив. И никогаш нема да те напуштам.
Јас сум сè уште твој татко. Само сега живеам во два света. Но ти, сине мој, си ми целиот свет – и тогаш, и сега, и засекогаш.
Ќе те сакам секогаш.
Исто како порано. Можеби дури и посилно, бидејќи секој миг со тебе сега вреди двојно.
И, запомни, сине…
Не е секоја приказна таква каква што некој ќе ти ја раскаже.
Некои вистини не се кажуваат – тие се чувствуваат.
Со срцето.
