На денешен ден пред 79 години, во Ениџе Вардар, беше стрелана Мирка Гинова – првата жена во историјата на Грција егзекутирана од политички причини. Нејзината смрт не само што остави длабок траг во историјата на македонската и грчката борба против фашизмот, туку и засекогаш ја врежа нејзината слика како симбол на женска храброст, достоинство и непоколеблива верба во идеалите.
Родена во село Русилово, Воденско во 1916 година, Гинова уште од млади години била активна во отпорот против фашистичката окупација на Грција за време на Втората светска војна. По ослободувањето, таа се приклучува на движењето против новата реакционерна власт, во време кога земјата повторно се соочува со воени конфликти – овојпат меѓу левичарските и десничарските сили.
На 6 јули 1946 година, Мирка Гинова во близина на Воден, на планината Почеп, формира мала партизанска чета. Во акција на грчката жандармерија, одредот бил опколен. Иако единствено таа била вооружена, успеала да убие двајца жандарми, но останала без муниција и била заробена со уште шест соборци. Следувало брутално малтретирање – ја влечеле по улиците со искината облека, крвава, но исправена и со насмевка за народот што ја гледал. Подоцна била мачена – тепана со кундаци и железни жици, со шајки под ноктите и електрошокови низ телото. Во еден момент ја закопале жива до врат, пукајќи над нејзината глава.
На 25 јули 1946 година, во градското училиште во Ениџе Вардар, воен суд ја осудува на смрт заедно со шестмина другари. Два дена подоцна, на 27 јули, таа храбро ја дочекува смртта. Не дозволила да ѝ ги врзат очите, ја пеела „Интернационалата“ и извикувала „Ура за Комунистичката партија на Грција!“.
На судењето гордо изјавила:
“Македонка сум и верувам во ГКП, бидејќи само таа партија ги претставува желбите на луѓето во Грција и гарантира за Македонците еднакви права со сите други. Се борев против Германците … и сега сум горда дека умирам, бидејќи се борев против новите окупатори.”
Еден грчки војник, сведок на нејзината егзекуција, во писмо до нејзиниот татко напиша:
„Ви честитам за ќерката што сте ја родиле. Ја пресретна смртта со насмевка. Ви ги пренесувам нејзините последни зборови: ‘Умирам за нешто во што верувам со сета душа, за поарен живот на другите, а не за мојот’.“
И денес, по речиси осум децении, Мирка Гинова останува симбол на отпорот, на достоинството и на жената што не се поколебала пред смртта во борбата за слобода и правда.
