Денеска, македонскиот народ и Православната црква ги одбележуваат Светите апостоли Петар и Павле – две од најзначајните фигури на христијанството. Овој празник, познат како Петровден, а веднаш по него и Павловден, има длабоки корени не само во религијата, туку и во традицијата и народните верувања ширум Македонија.
Свети Петар – карпата на верата
Петар, првиот од апостолите што го исповеда Христа како Син Божји, бил познат по својата силна љубов кон Господ. Иако во еден миг на слабост се одрекол од Него, неговото покајание и понатамошната проповедничка служба го направиле еден од највлијателните апостоли. Според преданието, поради својата понизност, бил распнат со главата надолу.
Во Македонија, Петровден е празник што се поврзува со почетокот на жетвата. Се верува дека дури и самиот Свети Петар тој ден земал срп и жнеел. Затоа, кај многумина празнувањето е ограничено до пладне, а потоа продолжуваат со жетварските работи. Во Галичник, Петровден има посебна симболика – порано се враќале печалбарите, се правеле свадби, и според некои сведоштва, некогаш во еден ден имало и до 50 свадби.
Свети Павле – апостол на незнабошците
Павле, некогашен прогонител на христијаните, го доживеал едно од најсилните преобразувања во историјата на верата. Од Савле до Павле, неговата мисија била да ја пренесе Христовата порака до народите кои не Го познавале. Страдањата низ кои поминал, неговата посветеност и пожртвуваност, го прават симбол на апостолска ревност и верба.
Павловден, кој следи веднаш по Петровден, особено го почитуваат жените. Во народното верување, овој ден е познат и како Пајаковден, поради стравот дека пајак може да касне некого при полски работи. Во некои краишта, луѓето не работат на овој ден за да се заштитат од несреќи. Во Гевгелиско, пак, се верува дека Свети Павле бил добродушен сиромав брат на „сериозниот“ и побогат Свети Петар.
Вера и традиција – неразделни
Петровден и Павловден се спој на духовна длабочина и народна мудрост. Овие празници го потсетуваат народот на силата на верата, покајанието и добрината. Обичаите – од свечени свадби до камчиња фрлени во бостаните – се живи сведоштва за тоа како македонскиот народ го спојува божественото со секојдневниот живот.
Во време на духовна бура или летна жетва, овие денови нудат и внатрешен мир и повод за заедништво.
