„Значи, револуцијата без една битна компонента – автентична духовна структура е contradiction in adiecto. Духовниот живот, во рамките на една димензија во постреволуционерниот период поради тоа е една индикација. Индикација дека револуцијата зела всушност антиреволуционерен тек, дека во неа станале доминантни силите кои се одвоиле од нејзината социјална основа. Духовната еднозначност и сиромаштвото се значи, последица, а не причина во ваквото движење на револуцијата. Но тие покажуваат дека таа не се остварила ниту во другите битни компоненти: во економијата – економското ослободување на работните класи, во конституирањето и животот на политичките институции. Тие покажуваат дека старото економско поробување е заменето со ново, дека старото политичко потиснување и манипулациите им го препуштиле местото на оние кои се изразиле врз основата на новото економско поробување. Рамништето на тоталиразицајата на духовниот живот зборува за длабочината на новото економско поробување и за острината на политичкото потиснување. Тотализацијата на духовната култура, која се иразува како идиотско отсуство на секаков критички дух спрема вредностите, филозофијата и компонентите на системот, го означува без сомневање потполното економско поробување и политичкото истиснување. А ваква тотализација на духовната култура, т.е. вакво економско поробување и политичко потиснување не можела никогаш, освен во краткиот фашистички период, да оствари ниту една цивилизација и ниту една политичка организација, до појавата на Сталин и на сталинизмот.“
– Револуција и антиреволуција, Белград, 1972 година
