Се снима повеќе од кога било – ама дали сè помалку чувствуваме?
Секој месец излегуваат десетици нови филмови.
Netflix, HBO, Disney+, кино сали полни со ефекти, 4К резолуција, блескави постери…
Но сепак, се јавува чудно чувство кај гледачите:
„Се гледа лесно – ама се заборава уште полесно.“
Дали филмовите навистина стануваат „површни“, или ние станавме пребирливи?
Што кажува публиката?
️ „Ретко кој филм денес ме натера да размислувам со денови.“
️ „Сè е визуелно перфектно – ама без душа.“
️ „Порано чекав филм со месеци. Сега – едвај чекам да го завршам за да можам да спијам.“
Се чини дека квантитетот го проголта квалитетот. Филмот сè почесто е производ – не уметност.
Проблемот со блокбастерите: повеќе ефекти, помалку емоција
Да, ги сакаме „Avatar“, „Fast & Furious“, „Marvel“… но дали некако сите звучат исто?
Сценаријата се повторуваат, ликовите се „копи-пејст“, а кулминациите – предвидливи.
Гледаме три експлозии, две драми и една љубовна сцена – и… што останува?
Каде исчезнаат филмовите што не се плашат да бидат тивки?
Филмови како:
- Good Will Hunting
- The Pianist
- Her
- Eternal Sunshine of the Spotless Mind
- Amélie
Филмови што те оставаат да седиш во тишина после последната сцена.
Не затоа што ти било здодевно – туку затоа што те допре нешто вистинско.
️ Проблемот е што филмот почна да личи на TikTok
Брз, шарен, со клише момент на крај.
Сè поретко добиваме:
- карактери со длабочина
- дијалози што се паметат
- пораки што траат
- непредвидливи наративи
✅ Заклучок: Не ни требаат повеќе филмови – туку подобри
Сè уште постојат неверојатни режисери, сценаристи и актери. Но публиката мора да бара повеќе. Да не се задоволи со просек. Да не гледа само што е „во тренд“, туку што остава траг.
Филмот не треба да биде само забава. Тој е огледало. И ако веќе гледаме нешто секоја вечер – нека биде нешто што вреди да се носи во себе.
