Додека САД изведуваа вселенски експерименти врз мајмуни, во СССР по долги дискусии се решија за кучиња. И тоа исклучиво за скитници, затоа што „ниеден расен пес не го цени толку човековиот добар однос спрема него како тие“.
Експериментите кои требаше да покажат дали е можен лет на човекот во вселената почнаа истовремено во СССР и во САД: во 40-тите и 50-тите години. Дотогаш ниедно живо суштество не доживеа ни состојба на полетување во ракета, ни слетување, а особено не бестежинска состојба или вселенско зрачење.
Како ќе влијае сето тоа на човекот требаше да покажат „билошките објекти“ на истражувањата. Но, кој ќе биде овие објекти? Тоа воопшто не беше едноставно прашање.
Зошто не мајмуни?
Советските конструктори разгледуваа различни можности: глувци, стаорци, мајмуни, мачки, кучиња. Се сметаше дека мајмуните повеќе се слични на човекот. Токму поради таа причина Американците почнаа да испраќаат во вселената мајмуни. Во ракетата прво полета резуз макаки по име Алберт 1948 година. Французите во 1963 година во вселената испратија мачка, а пред тоа стаорци. Во Советскиот Сојуз традиционално се користеа кучиња како експериментални животни во сложени неврофизиолошки експерименти. Добитникот на Нобеловата награда Иван Павлов врз нив го проучи системот на рефлекси и постигна исклучителни резултати.
Впрочем, варијантата со користење мајмуни исто така сериозно се разгледуваше уште на почетокот на ерата на вселенски летови. Доктор Олег Газенко, еден од главните научници на вселенската програма, дури посетуваше и циркус и набљудуваше дресирани кучиња и мајмуни. Сфати дека со мајмуните би имало многу проблеми. Тие не се толку емотивно стабилни, умеат да дојдат во состојба на нервно растројство, кога изразуваат агресивност. Во САД, меѓу другото, против тоа се бореа со помош на наркотични средства. Предвидувајќи голем број проблеми со мајмуните, Советите се одлучија за кучиња. И тоа за скитници.
„Лајка [првото куче што отиде во Земјината орбита] е најдена на улица. Како, впрочем, и повеќето кучиња кои учествуваа во експериментите. Зошто научниците се решија за кучиња од улица? Тоа е едноставно за објаснување: тие се многу интелигентни и не бараат многу. Ниеден расен пес не го цени толку човековиот добар однос спрема него како тие. Во прифатилиштето ги чистеа, капеа и обилно ги хранеа“, вели академик Газенко.
Соодветните кучиња ги бараа во прифатилиштата за скитници, се распрашуваа кај луѓето и ги земаа од улица. Тоа требаше да бидат мали кучиња тешки 6-7 килограми, стари од две до шест години, питоми, здрави и многу трпеливи. Се трудеа да најдат женки, затоа што за нив е поедноставно да се направи одело за исфрлање на урината, а бираа и кучиња со светла боја, затоа што тие подобро изгледаа на телевизија. Но, тоа беа само почетните критериуми.
ЦЕЛОСНАТА СТАТИЈА ПРОЧИТАЈТЕ ЈА ТУКА
ИЗВОР: Russia Beyond Македонија / АНО „ТВ-Новости“
