Помеѓу бабината лозница и новите трговски центри – сè потивко ни исчезнува идентитетот
Некогаш улиците беа полни со деца што играа „шуга“, баби што седеа на столчиња пред врата, мајки што викаа од балкон…
Денес?
Улиците се тивки, прозорците затворени, децата – зад екрани. А ние, возрасните, тивко си велиме:
„Не е исто како порано.“
Се модернизираме, ама дали некаде се губиме?
Македонија никогаш не била технолошки гигант – но отсекогаш била топлината на малото, блиското, автентичното.
Сега имаме:
- кафулиња со индустриски ентериер
- маркетинг што копира странски слогани
- градби без душа
- генерации што не знаат што е „мачкање леб со ајвар пред влезната врата“
Промените не се лоши. Но прашањето е: дали знаеме што сакаме да задржиме – пред да ни се одземе сè?
Помеѓу Европа и Балканот – но најчесто во ќоше
Македонија е мала – но со душа колку цел континент.
Секој странски турист ќе ви каже:
️ „Гостопримството е неверојатно!“
️ „Овде луѓето не ти даваат само насока – туку и кафе, и приказна.“
️ „Сè е скромно, а пак – топло.“
Но самите ние?
Повеќе веруваме на странците што нè фалат – отколку на самите себе.
Се чудиме што нè има на „Топ 10 скриени дестинации“ – наместо гордо да кажеме: „Па ние тоа сме – скриено богатство!“
Селата умираат, а со нив – и сеќавањата
Секоја напуштена куќа во селата е еден недовршен роман.
Еден дедо што немал кому да го раскаже споменот од војна.
Една баба што чекала плико од Швајцарија.
Една внука што никогаш не се вратила.
И додека си велиме „ќе одам на село летово“ – секоја зима едно прозорче повеќе се затвора засекогаш.
✅ Македонија нема да исчезне – ако престанеме ние да ја забораваме
Не ти требаат големи зборови. Ти треба:
- едно „повели“ со срце
- едно „како си, комшија?“ без интерес
- едно викенд патување во Кратово наместо Скопје Сити Мол
- едно дете што знае што е шушкање на лозја и вкус на туршија
Македонија не е само земја – таа е начин на живеење.
И ќе остане – само ако ние одлучиме да не ја оставиме сама.
