Светот се збогуваше со еден од најавтентичните политичари на 21. век – Хосе „Пепе“ Мухика, поранешен претседател на Уругвај, кој почина на 89-годишна возраст. Но зад оваа формална титула се крие живот кој ги надминува стандардите на политиката. Мухика не беше само политичар – тој беше симбол на човечност, скромност и политичка етика каква што ретко се среќава.
Политичар кој одби луксуз и го избра народот
Додека светските лидери живеат во претседателски палати и користат лимузини, Мухика остана верен на својот мал дом во предградието на Монтевидео, каде одгледуваше цвеќиња со сопругата. Возеше стара „Фолксваген Буба“, ја носеше истата поизносена облека и одбиваше да се пресели во претседателската резиденција. Дури 90% од својата плата ја донираше за хуманитарни цели, а себеси се опишуваше како „претседател кој живее како што живее неговиот народ“.
Од герилец до претседател
Мухика бил дел од левичарската герилска група „Тупамарос“ во 60-тите и 70-тите години, борејќи се против уругвајската диктатура. Шест пати бил ранет, 14 години минал во затвор – дел од нив во самички, во нечовечки услови. Но од револт не роди омраза, туку мудрост. По падот на диктатурата, Мухика се вклучи во демократскиот живот и стана министер, сенатор, а потоа и претседател (2010–2015).
Лидер на реформи и слободи
Под негово водство, Уругвај стана првата држава што ја легализираше продажбата на марихуана, ја легализираше истополовата брачна заедница и абортусот. Тој ги водеше овие реформи со ретка комбинација на прагматизам и морален компас – не за да биде популарен, туку за да ја намали неправдата и страдањето.
„Најскромниот претседател на светот“
Мухика стана глобална икона и инспирација – не затоа што беше моќен, туку затоа што остана човек. Во интервјуа често зборуваше за „робството на потрошувачката“ и веруваше дека вистинската слобода се состои во скромноста, а не во богатството. „Не сум сиромашен, сиромашни се тие што имаат потреба од многу за да бидат среќни,“ рече еднаш.
Завет за иднината
Во време кога политиката често е синоним за ароганција, алчност и корупција, Мухика беше жив пример дека и поинаку може. Неговата смрт не е само загуба за Уругвај, туку и за целиот свет што копнее по лидери со доблест.
Мухика не остави палати зад себе – остави вредности. И токму затоа ќе остане запаметен – не како најмоќен, туку како најчовечен политичар на своето време.
