Постои една стереотипна слика која сите ја знаеме: мало дете кое прави белја, удира, крши, вика – а возрасните околу него го гледаат со блага насмевка, не му пречат, дури и го оправдуваат. „Тоа е дете, ќе порасне,“ велат, додека штетата се шири. Во глобалната политика, ова „мало дете“ има име – Израел.
Децении наназад, Израел води агресивна политика кон Палестина – окупации, рушење домови, колективни казни, блокади, па и директни воени злосторства врз цивили. И покрај безбројните резолуции на Обединетите нации, и покрај илјадниците извештаи на меѓународни организации за човекови права, сценариото се повторува: западните сојузници го бранат, ОН молчи или издава „длабоки загрижености“ без реални санкции, а политичките и економските поддржувачи продолжуваат да му обезбедуваат оружје и финансии.
Светот одамна е свесен дека Израел се однесува како разгалено дете – но разликата е што тоа „дете“ има атомско оружје, високо развиена армија и целосна политичка заштита од Вашингтон и Брисел. И токму тоа го прави уште поопасно: без страв од последици, секој следен чекор е подрзок од меѓународното молчење.
ОН, организацијата што би требало да биде совеста на светот, одамна е парализирана од вето-механизмот, каде една држава – САД – ја користи својата моќ за да спречи каква било реална акција против Израел. Така, агресорот се претвора во „жртва“ во западниот наратив, додека вистинската жртва – палестинскиот народ – останува заборавена во рушевините на своите домови.
Палестина не бара милостина, туку правда. Но правдата нема да дојде сè додека „малото дете Израел“ не престане да биде недопирливо. А тоа нема да се случи сè додека западните политички елити и меѓународните институции продолжуваат да се однесуваат како снисходливи родители кои со тапшење по глава наградуваат недисциплина и насилство.
Вистинскиот тест за меѓународната заедница не е во зборовите, туку во дејствијата. И сè додека дејствијата изостануваат, малото дете Израел ќе продолжи да прави големи злосторства – а светот ќе остане со дамка на совеста што никогаш нема да ја избрише.
Колумнист: Филип Пешов
Ставовите во колумната се ставови на колумнистот
